banner1
banner2
banner3

Bergen-Belsen

Geschreven door Robert.

Bergen-Belsen was een krijgsgevangenen- en concentratiekamp waar tijdens de Tweede Wereldoorlog ruim 70000 mensen de dood vonden. Het kamp was het grootste concentratiekamp binnen Duitsland en ligt in de deelstaat Nedersaksen.
Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog richtte de Wehrmacht een kamp in om Belgische en Franse krijgsgevangenen te kunnen houden. De locatie van het kamp was pal naast een militair trainingskamp te Bergen.
IMG 0897

In april 1941 werd het kamp aanzienlijk uitgebreid en na de duitse invasie van de Sovjet-Unie, werden er tot de herfst van 1941 meer dan 21.000 Russische krijgsgevangenen gedeporteerd naar het kamp. Tussen juli 1941 en april 1942 stierven er 14.000 krijgsgevangenen door honger en ziekte.
In het voorjaar van 1943 nam de SS het zuidelijke deel van het kamp over om te fungeren als uitwisselingskamp voor Joden. Een jaar later besloot de SS dat het kamp ook kon worden gebruikt voor het gevangen zetten van andere groepen . Dit had een grote impact op de leefbaarheid in het kamp.
Het kamp werd nu bevolkt door een groot aantal joden die niet meer in staat waren te werken. Ook dwangarbeiders en later geëvacueerde gevangenen van kampen uit het oosten werden in Bergen-Belsen ondergebracht.
De overbevolkte situatie veroorzaakte veel doden door ziekten, ondervoeding en uitputting. Alleen al tussen januari en april 1945 stierven ongeveer 35.000 personen.
Toen het concentratiekamp op 15 april 1945 werd bevrijd door de Britten vonden Britse soldaten duizenden onbegraven lichamen en tienduizenden ernstig zieke gevangenen. In de weken daaropvolgend stierven er nog eens 13.000 mensen .
Om besmetting door Tyfus en luizen te voorkomen werden de barakken kort hierna met de grond gelijk gemaakt.
Op 24 mei 1945 werd in het bijzijn van voormalige gevangenen de laatste barak, na een korte plechtigheid, platgebrand.
Na de bevrijding richtten het Britse leger een noodhospitaal in op de locatie van het nabij gelegen militaire trainingskamp welke zich ontwikkelde in een kamp voor Poolse en joodse 'displaced persons' (DPs).
Dit was de grootste joodse DP kamp in Duitsland, soms met een capaciteit van 12.000 overlevenden van de Shoah (de Holocaust).
Het DP kamp werd gesloten in 1950.

Tegenwoordig is het voormalige concentratiekamp niks anders dan een kale open vlakte. Van de voormalige barakken is weinig tot niks meer te vinden, alleen in het noordwesten van het terrein zijn de fundamenten van een aantal barakken nog te zien.
Op het terrein vind je vele lage heuveltjes welke massagraven blijken te zijn. Aan de voorkant van zo’n heuveltje vind je een muurtje van steen met daarop de tekst “HIER RUHEN 1000 TOTE”(Hier rusten 1000 doden) .
Ook is het terrein bezaaid met kleine monumentjes welke door onder andere nabestaanden zijn geplaatst. Één van die monumentjes betreft een symbolische grafsteen Voor Anne en Margot Frank.
Anne en Margot Frank kwamen in de herfst van 1944 aan bij het kamp. Beiden kwamen in het voorjaar van 1945 om door waarschijnlijk de gevolgen van Vlektyfus.
Het werkelijke graf van Anne en Margot is in één van de vele massagraven.
Hoewel er op het terrein weinig sporen van het verleden te vinden zijn kreeg ik bij mijn bezoek een aardig brok in mijn keel.
Alsof je de pijn, verdriet en angst van de slachtoffers die hier begraven liggen kan voelen.

powered by contentmap